Een douche van zonnestralen

Lieve mensen,

Een sneeuwwit konijntje… net zoals het witte konijn dat een tovenaar uit zijn hoed tovert tijdens een goochelshow. Hij huppelt rond en komt wat snuffelen en flossen tegen mijn hand. Hij heeft een diep hol gegraven in de aarde. Hierin vindt hij bescherming en beschutting. Drie jaar geleden is hij bij ons geboren tijdens één van de laatste koude lentenachten. Een konijnennest was niet ons plan, maar soms gebeuren er nu eenmaal onverwachte dingen, zoals ’s ochtends vroeg in je konijnenhok een nestje ontdekken met zeven pasgeboren konijntjes, waaronder dit sneeuwwitte konijntje. Toen ik hem deze namiddag opzocht, lag hij zalig te genieten in het winterzonnetje. Zijn ogen in spleetjes, snuitje helemaal ontspannen en zonnestralen op zijn lijfje. Ik voelde bewondering voor het helemaal in het zonnemoment zijn van mijn konijntje en wou, bij het ervaren van dit tafereeltje, heel even dat ik ook een konijntje was. ‘Maar je hoeft geen konijn te zijn om te genieten van het winterzonnetje’, fluisterde een stem mij in, ‘je kan jezelf dit evengoed gunnen’. Door deze plotse influistering trok ik mijn jas aan en zette ik mij op een plek in de tuin onder een douche van zonnestralen.

Een zucht en een geeuw. Een douche van zonnestralen. Loslaten en toelaten. Kracht en vitaliteit.

Hier nodigde mijn sneeuwkonijntje mij subtiel duidelijk toe uit. Dank je wel konijntje.

Kan je de herbronning van dit moment ervaren in jezelf? Beleef het zomaar op jouw unieke manier met een zucht en een geeuw, een traan en een lach, overspoeld door een douche van zonnestralen. Loslaten en toelaten. Kracht en vitaliteit.

Winterse zonnegroet,

Marijke

Stapmeditatie in de sneeuw

Lieve mensen,

De stilte wordt nog stiller, wit wordt dat tikkeltje witter, Koning Winter leeft zich helemaal uit. Ik werk thuis en moet de baan niet op om me te verplaatsen. Dat werpt wellicht een ander licht op deze winterprik. Ik kan genieten van koude en sneeuw zonder zorgen en heb dat met volle teugen gedaan!

Zaterdagavond beoefende ik stapmeditatie in de sneeuw. Ik heb een kort filmpje gemaakt om je te laten meevoelen hoe het was in de krakende sneeuw.

Ik adem in, hef mijn rechter voet op en beweeg voorwaarts. Ik adem uit terwijl ik de hiel van mijn rechter voet op de grond plaats en deze helemaal afrol tot aan mijn tenen. Ik hoor de sneeuw kraken en voel de steun van moeder Aarde onder mijn voet. Ik adem in terwijl ik mijn linker voet ophef. Mijn knie buigt, mijn been beweegt voorwaarts als een roterend tandwiel. Ik adem uit, mijn hiel raakt de grond. Ik rol mijn linker voet af en voel mijn vijf tenen op de grond. Het voelt alsof ik reuzegrote voeten heb. Ik adem terug in en de beweging zet zich verder, linker voet in de sneeuw, rechtervoet, linker, rechter, als een wiel dat geolied draait in harmonie met mijn adem. Zo stap ik de hele tuin rond verbonden met moeder Aarde en verlicht door de hemel. Het doet me deugd. Het laadt me op.

Nutteloze gedachten en drukdoenerij verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Ik geniet van de muziek van krakende sneeuw.
Ik geniet van het wonderlijke gevoel van elke stap.
Ik geniet van de witte streling en het schijnen van de sneeuwvlokjes.
Ik geniet van de warme gloed en de koude rillingen.

Mag ik je uitnodigen om ook eens belichaamd meditatief te stappen? Helemaal één met je lichaam en met het Al. Je hoofd verstilt en je lichaam spreekt. En zo leer je denken met je lichaam en voelen met je hoofd.

Warme winterse groet,

Marijke

Je eigen essentie

Lieve mensen,

Ergens in december kocht ik twee amaryllisbloembollen. Ze waren klein. De frisgroene steeltjes kwamen net piepen uit de bloembol. Ik zag ze stilletjes groeien, groter en groter worden, en kijk hoe indrukwekkend ze nu zijn! Beide stengels zochten elkaar op en vormen een steun voor elkaar, helemaal uit zichzelf. Ik hou van de eenvoud van deze creatie : een donkere bloembol in de aarde, een lange frisgroene stengel en vurige rode bloemen. Voor mij weerspiegelen ze de schoonheid van cyclisch leven en tonen ze diep respect, voor zichzelf en elkaar.

Al het overbodige laten ze achter zich en ze leven hun bloemenleven tot ze uitgebloeid zijn, verdorren en de essentie zich terugtrekt in de donkerte van de bloembol.

Ze staan in de inkomhal op een kast. Nagenoeg iedereen die binnenkomt, merkt ze op en wordt er even stil van. Ik ook.

Ik wens je toe dat ook jij mag leven vanuit jouw eigen essentie. Een wereld vol mensen met diep respect voor zichzelf en elkaar. Jij en jij en jij, iedereen uniek en samen bouwen aan een wereld waar het hartverwarmend is om te leven.

Lieve groet,

Marijke