Dank je wel, merci!

Wanneer ik een cadeautje kreeg, een paar nieuwe schoenen, een kleedje of een complimentje, werd me als klein meisje geleerd om flink ‘dank je wel’ te zeggen. Alsjeblieft en dank je wel.

Nu, jaren later, voel ik de rijke kracht van ‘dank je wel’. Niet meer vanuit het flinke meisje, maar vanuit een diepe belichaamde levensdankbaarheid. Mijn handen samenbrengen bij mijn hart is het gebaar dat hieruit spontaan voortvloeit. Heel natuurlijk, los van gebed, geloof of flink zijn. Voor mij is het een verankerend symbool van pure dankbaarheid voor wat is en wat ik mag beleven in dit grote en verrassende levensspel. Een ‘dank je wel’ maakt de spelregels zoveel helderder. Zoveel schoonheid toont zich. Zoveel eenvoud ontluikt.

Deze ochtend zat ik in de woonkamer op een bordeauxrood kussen op de grond toen er een klein zwart spinnetje langs me heen trippelde. Ik verraste mezelf door me te voelen glimlachen naar deze spin in een gedachte van ‘fijn dat je hier ook bent, dank je wel om samen te zijn’.

Deze nacht werd ik wakker. Ik lag in bed zonder slaap. Ik verbond me met de stille koestering van het donker van de nacht en voelde me intens dankbaar. ‘Dank je wel, donkere nacht’, hoor ik me zeggen. Hierop viel ik zonder het te weten terug in een diepe slaap. Om acht uur werd ik zachtjes terug wakker gewiegd.

Kan je de uitnodiging voelen om je weerstand tegen wat zich soms aandient (zoals bijvoorbeeld een spin, wakker worden, ongemak,…) te laten smelten? Kan je datgene wat zich aan jou toont helemaal toelaten vanuit een diepe belichaamde dankbaarheid? Levenskunst?
Levenskunst!

Dankbare groet,

Marijke

Bloemengroet

Een weelderige bos bloemen. Overvloedig groeien en bloeien ze in onze tuin. Ze laten me genieten van hun pracht en kracht. Elke bloem is uniek, groeit ietwat anders, kleurt wat meer geel of net dat tikkeltje meer oranje. Ik hou van deze oranje-gele bloemen. Ooit pasten de zaadjes in een zakje voor een bloemenweide. Ik zaaide ze in de aarde met liefde en zorg. Nu bloeien ze elk jaar glorieus en schitteren ze in de zon terwijl ze gestreeld worden door de wind. Mijn hart voelt zich zo blij bij het zien van de schoonheid en de eenvoud van al deze Slaapmutsjes. Ik voel me nederig en dankbaar voor zoveel eenvoudige overvloed.

Maken we het leven vaak niet heel ingewikkeld? Euhm… ik heb het gevoel van wel.
Draaien we niet al te vaak rond de pot met verhalen, excuses en blablabla? Euhm… ook hier heb ik het gevoel van wel.
Laten we onze natuurlijke schoonheid en levenskracht stromen dat het een lieve lust is? Euhm…

Dan stel ik voor om plaats te nemen bij een bloemenveld. Sluit zacht je ogen en laat je stilletjes onderdompelen in het pure bloemenparfum.

Ruik je de bijzondere bloemengeur?
Proef je de krachtige bloemensmaak?
Zie je de kleurenpracht?
Hoor je het bloemengeritsel?
Voel je de speelsheid van de bloemen om je heen?

Laat je onderdompelen en geniet. Diep in jou wacht geduldig een prachtige bloem die verlangt om te mogen ontluiken en stralen wanneer je ze laat ontkiemen. Niet ingewikkeld, zonder verhaal of excuus, in haar natuurlijke zijn zoals het in oorsprong bedoeld is. Ik wens het je van harte.

Bloemengroet,

Marijke

In eenheid, helderheid en openheid

Lieve mensen,

Het is zondagnamiddag. Ik ben thuis en drink een kopje kleefkruidthee, de krachtige geheimen van de natuur in een kop tussen mijn handen. Ik drink de warme thee met nipjes en geniet. Buiten miezelt het. De bomen zijn kaal. De aarde is nat. In huis voelt het vredig stil. Ik word uitgenodigd om helemaal aanwezig te zijn in deze stilte. Ik zet me neer op een bordeauxrood, rond kussentje dat op de grond ligt in het midden van de woonkamer. Voor mij ontmoet mijn blik een grote lepelplant met een ontluikende witte bloem, mijn Keltische harp bevindt zich aan mijn linkerzijde, de houten livingtafel staat achter mij met een vaasje met tulpen, een goudkleurige trompet en het lege kopje thee; een ronde houten bol met gaten, groeven, barsten en een kaars staat rechts van mij. Ik voel me even wiegen op het kussentje, waarop mijn ogen zich zachtjes sluiten. Ik glimlach. Mijn handen voelen zalig warm. Nog aanwezige gedachten ebben weg in de stilte. Tijd en ruimte verdwijnen. Ik laat ontstaan wat wil ontstaan en beleef wat zich voltrekt. In eenvoud. In helderheid. In openheid.

Ik wens je een leven waarin je mag laten ontstaan wat in jou verlangt om te ontstaan.
Ik wens je een leven waarin je lichaam mag weten en je hoofd mag voelen.
Ik wens je een thuis in je lichaam.

Krachtige zachte groet,

Marijke