Je eigen essentie

Lieve mensen,

Ergens in december kocht ik twee amaryllisbloembollen. Ze waren klein. De frisgroene steeltjes kwamen net piepen uit de bloembol. Ik zag ze stilletjes groeien, groter en groter worden, en kijk hoe indrukwekkend ze nu zijn! Beide stengels zochten elkaar op en vormen een steun voor elkaar, helemaal uit zichzelf. Ik hou van de eenvoud van deze creatie : een donkere bloembol in de aarde, een lange frisgroene stengel en vurige rode bloemen. Voor mij weerspiegelen ze de schoonheid van cyclisch leven en tonen ze diep respect, voor zichzelf en elkaar.

Al het overbodige laten ze achter zich en ze leven hun bloemenleven tot ze uitgebloeid zijn, verdorren en de essentie zich terugtrekt in de donkerte van de bloembol.

Ze staan in de inkomhal op een kast. Nagenoeg iedereen die binnenkomt, merkt ze op en wordt er even stil van. Ik ook.

Ik wens je toe dat ook jij mag leven vanuit jouw eigen essentie. Een wereld vol mensen met diep respect voor zichzelf en elkaar. Jij en jij en jij, iedereen uniek en samen bouwen aan een wereld waar het hartverwarmend is om te leven.

Lieve groet,

Marijke

In vrede met de kou

Lieve mensen,

Drie sjaals rond mijn nek, een dikke gele muts, zachte roze wanten en een warme jas, zo vertrok ik deze avond naar buiten voor een avondwandeling. ‘Goed gewapend tegen de kou’ zou ik kunnen zeggen, maar ik hou er niet van om mij te wapenen tegen iets, dus dat woord laat ik liever zo. ‘Goed aangekleed voor de kou’ voelt fijner voor mij, in vrede met de kou. En zo wandel ik elke dag mee met de flow van het weer. De ene dag voel ik regendruppels en hevige wind op mijn gezicht, de andere dag ervaar ik een koude neus. Ik ben dankbaar dat ik dit allemaal mag beleven zonder zorgen over wateroverlast of het bevriezen van mijn wimpers. Ik voel me een geluksvogel.

Ik stap goed door. Gedachten verdwijnen. De natuur waarin ik wandel, lijkt gehuld in een stil geluid, diep vanbinnen vol leven. Ik wandel verder, de bewoonde en verlichte straten in. Hier en daar hangt er nog kerstversiering aan de ramen, een zeldzame wandelaar met zijn hond kruist mijn pad. Mensen zitten binnen, alleen of samen met anderen. Ik wandel en voel de koude grond onder mij. De plassen die hier gisteren nog waren, zijn verdwenen. De lampjes branden aan mijn voordeur, ik kom thuis en voel de warmte in mijn huis en de warmte in mijn hart.

Nog even gezellig in de zetel een boek lezen, en dan geef ik mij over aan dromenland in de donkerte van de nacht.

Ik wens je graag hartverwarmende warmte toe in de koude van de komende dagen. Als je het van binnen koud zou krijgen, kan je misschien even naar buiten gaan met de nodige sjaals, muts, wanten en een jas…je lijf kikkert er dadelijk van op!

Winterse groet,

Marijke

Even zet ik de tijd stil

Lieve mensen,

De laatste bodyworksessie van 2023 zit erop. Ik koester dankbaar de hartverwarmende momenten met unieke mensen die ik het hele jaar door mocht ontmoeten. Het was een intens en kleurrijk jaar. Als deze nacht valt en de dag weer aanbreekt, wordt één van mijn zonen 23 jaar en zetten we hem in de bloemetjes! En dan… zet ik de tijd voor even stil.

“Wat als tijd niet eens bestond?

Geen ochtend- en geen avondstond.
Een leven zonder paraplu,
altijd aanwezig in het nu.

Als haast en spoed er niet toe doet,
eb weer overgaat in vloed.
Wezenlijk contact primeert,
geen uurwerk nog de dag regeert.

Dan kun je met je haren los
een boom omhelzen in het bos.
Even maar of heel erg lang,
luisteren naar elfenzang.
En buiten slapen in een tent.

Wat een leuk experiment!”

Deze tekst schreef mijn man op een avond in december. Ik hou ervan.
Ik wens je een jaar waarin je met je haren los een boom mag omhelzen in het bos en als je met je hele wezen ontspannen luistert, hoor je de elfjes wellicht zingen.

Tot volgend jaar!

Hartegroet,

Marijke