Wat als tijd niet eens bestond?
Mijn tijdsbesef stond de voorbije week even stil. Donderdag voelde als vrijdag, vrijdag als donderdag, alleen…niet dus.
‘Wat als tijd niet eens bestond?’, is de titel van een gedicht dat mijn man een jaar geleden schreef. Ik hou ervan. Ik liet het afprinten op een paneel en sedert enige tijd siert het één van de muren in ons huis. Soms komt deze zin tot leven in mij…en dan is alles in het moment, slapen in een tent, leven zonder paraplu en elfengezang, snoepgoed voor mijn wezen! Op vrijdag kreeg ik plots een berichtje van mijn oudste broer. ‘Vergeet je de compressor niet als je komt?’ Oeps! We zouden de banden van mijn papa zijn scooter oppompen. Klopt! Ik voelde me terugvallen in de tikkende kloktijd. Gisteren, zaterdag, reden we naar mijn papa met de compressor en pompten we zijn banden op de goede spanning. Zo kan hij weer gaan scooteren na een maandenlange pauze. En daar ben ik blij om!
Ik antwoordde mijn broer:’Goed dat je het nog eens zegt!’
Zo valt alles altijd in zijn plooi, ook als tijd heel even niet bestond.
Lieve groet,
Marijke
