Verantwoordelijkheid nemen
Lieve mensen,
Mens en natuur laten samensmelten. Dan kom ik bij een menselijke natuur.
Natuur en mens laten samensmelten. Een natuurlijke mens.
Deze verbinding voelt eenvoudig rijk. Mens en natuur verbonden. Geen strijd, geen weerstand, gewoon natuurlijk zijn. Toch niet moeilijk!?
Wandelingen, bewegingsvormen, alchemie van bodywork, de kat van mijn zoon… en muziek zijn voor mij inspiratiebronnen die me uitnodigen om natuurlijk te leven. Ze laten me mijn natuur herinneren, ongedwongen. Zoals elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, zing ik zoals ik van nature zing en beweeg ik zoals ik van nature beweeg. Inspiratiebronnen reiken aan, maar mijn unieke lied heb ik zelf te zingen. Dat kan niemand anders voor mij doen. Zo speel ik met volle aanwezigheid en bewust van mijn eigen verantwoordelijkheid de noten van mijn levenslied in een natuurlijk tempo, maat en ritme. Onzuivere noten doorvoel ik. Hele rusten, kwart- of halve rusten, ze maken allemaal deel uit van mijn muziekstuk. Ik omarm, stuur bij, zeg dank je wel.
Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven heb ik met vallen en opstaan geleerd. Het is soms gemakkelijker om naar anderen te wijzen voor het ‘goed’ of ‘slecht’ lopen, maar dan leef je een leven dat je buiten jezelf legt. Dat is niet langer waarvoor ik kies.
Je kan jezelf eens de vraag stellen wat jij buiten jezelf legt. Welke puzzelstukjes in jouw levenspuzzel heb je zelf nog niet omgedraaid? Voor welke puzzelstukjes hou jij anderen verantwoordelijk? Dit is geen denkoefening, maar een voeloefening. Laat je lijf het je vertellen en luister geduldig tot een eerste puzzelstukje op tafel ligt. Aan jou om het om te draaien en een plek te geven in je levenspuzzel. Vertrouw en wees geduldig. ‘Fouten’ maken mag met een zachte glimlach en een liefdevolle knipoog naar jezelf.
Lieve groet,
Marijke
