Samenzijn
Lieve mensen,
Het is een bijzondere week hier thuis. Mijn man en ik zijn deze week samen thuis, zonder zonen. Dat is 27 jaar geleden, van voor onze oudste zoon geboren werd!
Het is een week waarin we ons samenzijn met hart en ziel vieren. Twee handen op één buik met doordeweekse babbels en hartverwarmende momenten. Het loopt als vanzelf. Ieder doet zijn ding, heeft zijn agenda en telkens ontmoeten we elkaar terug met een knipoog en een lach.
Ik keek deze namiddag naar buiten en zag twee duiven naast elkaar in de boom zitten. Vroeg op het jaar, was mijn eerste gedachte. Ze draaien hun grijze koppen naar elkaar toe, springen een tak hoger, komen terug naast elkaar zitten en liefkozen elkaar met hun bekjes. Soms springt het mannetje bovenop het vrouwtje, deze keer niet. Ze zijn samen en hebben het naar hun zin, of zo lijkt het voor mijn mensenogen. Weldra misschien een nestje. Later vliegen de vogels uit. Zo gaat het zeker met nestjes? Ook bij ons thuis. Het voelt natuurlijk. Ik word dat tikkeltje ouder, idem mijn man en idem onze zonen. Des te meer ervaar ik de kracht van het samenspel tussen man en vrouw. Ik mag rusten in zijn armen en me laten omarmen. Ik mag hem steunen en houvast bieden. Hij geeft me kracht en vertrouwen. Hij wikkelt me in een warm deken vol liefde en sprankel. Als we zo samen oud mogen worden, ben ik een gezegende vrouw!
Ik wens dat ook jij de natuurlijke levensstroom ervaart en vrede hebt met wat komt en gaat. Is liefde een werkwoord? Liefde is liefde.
Prille lentegroet,
Marijke
