Mijn kleine ik
Lieve mensen,
Vorig jaar in juni kreeg ik als verjaardagsgeschenk een ticket voor een klavecimbelconcert in het Concertgebouw in Brugge. Zondag was het zover… Kristian Bezuidenhout speelde Bachrepertoire op een prachtig klavecimbel. Hij vertolkte drie stukken samen met strijkers en één solostuk. Ik was onder de indruk van het gemak en de virtuositeit waarmee hij deze bijzondere en complexe muziek vertolkte. De zaal werd helemaal ondergedompeld in een bad van pure Bachmuziek. Adembenemend mooi!
Ik voelde me na het concert energiek en opgeladen.
Zo ontmoet ik mensen die me inspireren en uitnodigen mijn ‘kleine ik’ te overstijgen. De ‘kleine ik’ die bang is om voor publiek te spelen. De ‘kleine ik’ die zich dan onzichtbaar maakt.
Belemmerende overtuigingen die onbewust mijn leven sabotteren, worden op een onverwacht moment blootgelegd. Dat is soms hard en pijnlijk, maar tegelijkertijd een prachtig cadeau en een duidelijke uitnodiging om te groeien en te stralen vanuit mijn ‘pure ik’.
Ik oefen dus rustig verder, geduldig begeleid door mijn getalenteerde leerkracht klavecimbel van de Kunstacademie te Halle. Zou ik ooit vrijuit kunnen spelen voor een zaal en genieten van de performance? Ogen die lezen, handen die spelen, oren die luisteren, adem die bevrijdt en lichaam dat bedding biedt.
Misschien inspireren mijn woorden jou, tillen ze je op naar je ‘pure ik’ en brengen ze je helderheid waar je nu nog in het duister tast. Laat je leiden met zelfvertrouwen en levensvreugde, het is goed!
Hartegroet,
Marijke
