Beest

Lieve mensen,

Ik moet een jaar of zeventien geweest zijn. Ik was als kind dol op knuffeldieren en had er behoorlijk veel. Grote en kleine, veel honden en allerlei apen. Ik had er zo veel dat het nu voldoende was en ik er geen meer zou krijgen. Ja, dat begreep ik wel…mijn kamer was een dierentuin. En plots, wat jaren later, zomaar uit het niets, had mijn lieve mama een allerlaatste knuffeldiertje voor mij gekocht. Ze was het tegengekomen tijdens het boodschappen doen en had het speciaal voor mij gekocht. Wat was ik blij! Dit knuffeldiertje is nog steeds heel bijzonder voor mij.

Het is een paarse dinosaurus. Je kan hem zien op de foto. Het was zijn paarse kleur die me fascineerde. Hij kijkt met grote ogen en is intens aanwezig in zijn peluche vorm. Ik noemde hem na eventjes ‘Beest’. Beest slaapt elke nacht bij mij. Tijdens de dag ligt hij op het bed. Wat opvalt als je naar hem kijkt, is zijn scheve nek. Ik heb hem zo gekregen. In het begin probeerde ik zijn nek recht te krijgen en vond ik het niet fijn dat hij niet mooi recht stond. Ik studeerde kort daarna kinesitherapie en heb tal van zwachtels en steunverbanden rond zijn nek gewindeld. Zonder verbetering. Ik heb het dan ook opgegeven en ervaarde toen dat deze scheve nek bij Beest hoorde. Het maakt hem heel uniek. Beest is mijn bijzondere paarse dinosaurusknuffel met een scheve nek. Hij leert mij als knuffeldier om imperfectie toe te laten en te omarmen. Beest spiegelt mij op een bijzondere manier waar ik naar te kijken heb in mijn leven.

Mijn mama is een tiental jaar nadat ze mij verraste met mijn allerlaatste knuffeldiertje, overleden. Beest wachtte die avond op mij in bed. Ik voel mama haar immense kracht en pure liefde. Ze leeft in mij en in Beest.

Ik deel deze tekst met je om je te inspireren om met volle verwondering en overgave het leven te omarmen in zijn eenvoud en puurheid. En misschien heb jij ook een bijzonder knuffeldiertje om je hierbij te helpen…

Dank je wel mama!

Dank je wel Beest!

Beestige lieve groet,

Marijke